Supełek wełnianej czapeczki.

Niania na drutach:

oczko lewe oczko prawe

i nieletniej długości szalik.



Do koniczyny mówiliśmy po imieniu.

Pagórki. Lekko rozchylone kolana gór.

Wtedy jeszcze poza ozdobnymi ramami.

Teraz w muzeum w Krynicy Zdrój.



Potem pierwszy węzeł krawata.

Marynarski. Płaski.

Kiedy wypływaliśmy z portów

wprost do urzedu stanu cywilnego.



Kapłani rzymscy

wróżyli nam z błyskawic.

Węzeł małżeński nas oślepił

kiedy wyruszaliśmy w poślubną podróż.



Teraz jesteśmy 

kłębkiem nici.

Splotem kordonków.

Neurozą nieustępliwego losu.



I wreszcie pętla.



Pętla umierająca na naszych szyjach.


Nie uratowała mnie powódź

mimo że leżałam już na dnie.



Nie uratował mnie pożar

mimo że paliłam się przez wiele lat.



Nie uratowały mnie katastrofy

mimo że przejeżdżały mnie pociągi i samochody.



Nie uratowały mnie samoloty

które eksplodowały ze mną w powietrzu.



Waliły się na mnie

mury wielkich miast.



Nie uratowały mnie grzyby trujące.

Ani celne strzały plutonów egzekucyjnych.



Nie uratował mnie koniec świata

ponieważ nie miał na to czasu.



Nic mnie nie uratowało.



ŻYJĘ