Tu zginęła moja żona.

Tu narodził się Cherubinek.

Tu zamordowano Cherubinka.



Tu czekam na nic więcej.

Tu topniejący śnieg.



Tu język Goethego popiół i pył.

Tu nikt nie wraca kiedy życie trwa.



Tu czas na łańcuchu 

przykuty do losu.



Dziękuję, madnarynek nie jadam.


Supełek wełnianej czapeczki.

Niania na drutach:

oczko lewe oczko prawe

i nieletniej długości szalik.



Do koniczyny mówiliśmy po imieniu.

Pagórki. Lekko rozchylone kolana gór.

Wtedy jeszcze poza ozdobnymi ramami.

Teraz w muzeum w Krynicy Zdrój.



Potem pierwszy węzeł krawata.

Marynarski. Płaski.

Kiedy wypływaliśmy z portów

wprost do urzedu stanu cywilnego.



Kapłani rzymscy

wróżyli nam z błyskawic.

Węzeł małżeński nas oślepił

kiedy wyruszaliśmy w poślubną podróż.



Teraz jesteśmy 

kłębkiem nici.

Splotem kordonków.

Neurozą nieustępliwego losu.



I wreszcie pętla.



Pętla umierająca na naszych szyjach.