Tragarze. Pod moją stałą obserwacją.

Idę za nimi zabezpieczając ślady.

Tropiąc ich długie zaszyfrowane palce.

Śmiertelne wełniane płaszcze

z metalowymi guzikami

nadawczo-odbiorczymi.

Wchłaniam ich bezdomny aromat.

Podziwiam nałóg dźwigania.

Przechodzą właśnie na drugą stronę

mojej pięćdziesiątki piątki.

Czasem przystają pod prąd.

Nie słyszą nawet

zachrypniętego wiersza

wydobywającego się z megafonu walizki.


Supełek wełnianej czapeczki.

Niania na drutach:

oczko lewe oczko prawe

i nieletniej długości szalik.



Do koniczyny mówiliśmy po imieniu.

Pagórki. Lekko rozchylone kolana gór.

Wtedy jeszcze poza ozdobnymi ramami.

Teraz w muzeum w Krynicy Zdrój.



Potem pierwszy węzeł krawata.

Marynarski. Płaski.

Kiedy wypływaliśmy z portów

wprost do urzedu stanu cywilnego.



Kapłani rzymscy

wróżyli nam z błyskawic.

Węzeł małżeński nas oślepił

kiedy wyruszaliśmy w poślubną podróż.



Teraz jesteśmy 

kłębkiem nici.

Splotem kordonków.

Neurozą nieustępliwego losu.



I wreszcie pętla.



Pętla umierająca na naszych szyjach.