Tragarze. Pod moją stałą obserwacją.

Idę za nimi zabezpieczając ślady.

Tropiąc ich długie zaszyfrowane palce.

Śmiertelne wełniane płaszcze

z metalowymi guzikami

nadawczo-odbiorczymi.

Wchłaniam ich bezdomny aromat.

Podziwiam nałóg dźwigania.

Przechodzą właśnie na drugą stronę

mojej pięćdziesiątki piątki.

Czasem przystają pod prąd.

Nie słyszą nawet

zachrypniętego wiersza

wydobywającego się z megafonu walizki.


Egzamin konkursowy na króla

wypadł doskonale. 



Zgłosiła się pewna ilość królów 

i jeden kandydat na króla. 



Królem wybrano pewnego króla 

który miał zostać królem.



Otrzymał dodatkowe punkty za pochodzenie 

spartańskie wychowanie 

i za uśmiech 

ujmujący wszystkich za szyję. 



Z historii odpowiadał 

ze świetnym wyczuciem milczenia. 



Obowiązkowy język

okazał się jego własnym. 



Gdy mówił o sprawach sztuki

chwycił komisję za serce.



Jednego z członków komisji 

chwycił odrobinę za mocno. 



Tak

to na pewno był król.



Przewodniczący komisji 

pobiegł po naród 

aby móc uroczyście

wręczyć go królowi. 



Naród

oprawiony był 

w 

skórę.