Sklepy zoologiczne.

Obóz internowanych

z mojego dzieciństwa.



Świnki morskie. Papugi. Knarki.

Chorowity zapach niewoli.

Trociny wydarzeń.



W domu wypluwałam depresję.

Kotka Antygona nie pokazała się wiecej.

Łapki na myszy pod Verdun

i potem ciąg dalszy aż do Auschwitz.



Nie wiedziałam czym to się skończy

kiedy zgłaszałam się do życia.

Na ochotnika.


Supełek wełnianej czapeczki.

Niania na drutach:

oczko lewe oczko prawe

i nieletniej długości szalik.



Do koniczyny mówiliśmy po imieniu.

Pagórki. Lekko rozchylone kolana gór.

Wtedy jeszcze poza ozdobnymi ramami.

Teraz w muzeum w Krynicy Zdrój.



Potem pierwszy węzeł krawata.

Marynarski. Płaski.

Kiedy wypływaliśmy z portów

wprost do urzedu stanu cywilnego.



Kapłani rzymscy

wróżyli nam z błyskawic.

Węzeł małżeński nas oślepił

kiedy wyruszaliśmy w poślubną podróż.



Teraz jesteśmy 

kłębkiem nici.

Splotem kordonków.

Neurozą nieustępliwego losu.



I wreszcie pętla.



Pętla umierająca na naszych szyjach.