Tragarze. Pod moją stałą obserwacją.

Idę za nimi zabezpieczając ślady.

Tropiąc ich długie zaszyfrowane palce.

Śmiertelne wełniane płaszcze

z metalowymi guzikami

nadawczo-odbiorczymi.

Wchłaniam ich bezdomny aromat.

Podziwiam nałóg dźwigania.

Przechodzą właśnie na drugą stronę

mojej pięćdziesiątki piątki.

Czasem przystają pod prąd.

Nie słyszą nawet

zachrypniętego wiersza

wydobywającego się z megafonu walizki.