Ostrzegam cię przed tobą. 

Nie miej do siebie zaufania. 

Możesz sobie strzelić w tył głowy 

nawet nie wiedząc kiedy. 



Albo wybiegając przed siebie 

możesz o sobie zapomnieć 

i pozostawić w tyle. 

Jesteś do tego zdolny. 



Nie ufaj swojej prawej ręce. 

Może podpisać na ciebie wyrok śmierci. 

Nie ufaj swojej lewej ręce  

jest zdolna być prawą. 



Uważaj na swoje myśli 

które opuszczają cię nagle 

katapultując z płonącego samolotu mózgu. 



Unikaj milczenia 

z którego zbyt często korzystasz  

ono może rozwiązać ci język.


Supełek wełnianej czapeczki.

Niania na drutach:

oczko lewe oczko prawe

i nieletniej długości szalik.



Do koniczyny mówiliśmy po imieniu.

Pagórki. Lekko rozchylone kolana gór.

Wtedy jeszcze poza ozdobnymi ramami.

Teraz w muzeum w Krynicy Zdrój.



Potem pierwszy węzeł krawata.

Marynarski. Płaski.

Kiedy wypływaliśmy z portów

wprost do urzedu stanu cywilnego.



Kapłani rzymscy

wróżyli nam z błyskawic.

Węzeł małżeński nas oślepił

kiedy wyruszaliśmy w poślubną podróż.



Teraz jesteśmy 

kłębkiem nici.

Splotem kordonków.

Neurozą nieustępliwego losu.



I wreszcie pętla.



Pętla umierająca na naszych szyjach.