Nie uratowała mnie powódź

mimo że leżałam już na dnie.



Nie uratował mnie pożar

mimo że paliłam się przez wiele lat.



Nie uratowały mnie katastrofy

mimo że przejeżdżały mnie pociągi i samochody.



Nie uratowały mnie samoloty

które eksplodowały ze mną w powietrzu.



Waliły się na mnie

mury wielkich miast.



Nie uratowały mnie grzyby trujące.

Ani celne strzały plutonów egzekucyjnych.



Nie uratował mnie koniec świata

ponieważ nie miał na to czasu.



Nic mnie nie uratowało.



ŻYJĘ


Jak ciężko jest patrzeć w te szyby podłużne, 

Kobiety półsenne róż z twarzy strzepują, 

A obok posępni przechodzą podróżni, 

Za nimi jest pejzaż....wojsko maszeruje... 



W pejzażu są stoły. Na stołach jest wino. 

Przy stole dziewczyna. W dziewczynie jest śmiech. 

A w śmiechu jest smutek. I wszystko jak w kinie 

W tych szybach podłużnych. W dziewczynie jest śmiech... 



I ciężko jest patrzeć: kobiety półsenne... 

W kobietach jest miłość. W miłości jest kres. 

A potem już tylko są szyby podłużne 

I smutek...podróżni...w miłości jest kres. 



W podróżnych jest pociąg, stukają w nim koła. 

A w kołach jest wieczność, w wieczności jest strach 

A w strachu jest cisza. A w ciszy najciszej... 

W podróżnych jest pociąg i ciągła kół gra... 



Jak ciężko jest patrzeć-wojsko maszeruje... 

W żołnierzu jest kula. A w kuli jest śmierć. 

A w śmierci jest wszystko. I nic nie ma w śmierci. 

A w śmiechu jest smutek. W miłości jest kres. 



Przy stole dziewczyna. W dziewczynie jest serce. 

A w sercu jest żołnierz. W żołnierzu jest kula. 

I ciało żołnierza już ziemia przytula... 

I płacze dziewczyna...mijają podróżni...