Umieramy coraz piękniej

w kolekcji Gianiego Versace.

Elegancja jest pisklęciem estetyki.

Biegamy po kościołach mody

wierząc że w pomarańczy będzie nam do twarzy.

Całujesz mnie w przymierzalni

patrz, w zieleni po prostu klęska Rzymu.

Rozwiązujemy rebusy naszych archeotypów.

Przekładamy berety na języki obce.

Wieczorem mamy zaproszenie 

na wernisaż Sądu Ostatnecznego.

Wchodzimy bez biletów.

Dzisiaj jest martwy wstęp.


Egzamin konkursowy na króla

wypadł doskonale. 



Zgłosiła się pewna ilość królów 

i jeden kandydat na króla. 



Królem wybrano pewnego króla 

który miał zostać królem.



Otrzymał dodatkowe punkty za pochodzenie 

spartańskie wychowanie 

i za uśmiech 

ujmujący wszystkich za szyję. 



Z historii odpowiadał 

ze świetnym wyczuciem milczenia. 



Obowiązkowy język

okazał się jego własnym. 



Gdy mówił o sprawach sztuki

chwycił komisję za serce.



Jednego z członków komisji 

chwycił odrobinę za mocno. 



Tak

to na pewno był król.



Przewodniczący komisji 

pobiegł po naród 

aby móc uroczyście

wręczyć go królowi. 



Naród

oprawiony był 

w 

skórę.